05-10-2020 Workshop Opvoeden: Vallen en opstaan of staan en opvallen?

De ‘Week van de Opvoeding’ is dit jaar van 5 t/m 11 oktober. Zoals de naam al zegt, staat deze week in het teken van ouderschap en opvoeden. Hierbij draait het om de ontmoeting en uitwisseling van kennis tussen ouders, medeopvoeders en professionals. Bij het opvoeden van een kind sta je er namelijk niet alleen voor.

Vanuit Positive Discipline Nederland hebben we ervoor gezorgd dat er in deze week op iedere dag een moment is waarop ouders gratis mee kunnen doen aan een workshop. Zowel online als offline. Één van deze offline momenten is deze workshop op 5 oktober in de bibliotheek van De Nieuwe Nobelaer in Etten-Leur, die ik mag geven.

Ben jij benieuwd hoe je meer rust binnen je gezin kunt krijgen en of er nog tips zijn om minder strijd met je kind te hebben? Zou je willen dat het opvoeden van je kind wat minder voelt als keihard werken? Kijk dan snel op de website van De Nieuwe Nobelaer.

En, heb je een gratis ticket besteld? Laat je het me dan even weten op Facebook?




Ik zie dat je liegt…

Wij gingen mountainbiken, even ons luie lijf in beweging krijgen en de natuur in. Bijkomen van de thuiswerkdag en werken aan ons conditie. Zij bleef liever thuis met haar grote broer. Ze ging haar les van de typecursus doen, zoals eerder die dag al samen afgesproken, en wilde daarna lekker in bad. Chillen met een bruisbal, weken, niksen, heerlijk tot rust komen. Tot zo lief, geniet ervan!

We kwamen thuis van het mountainbiken, ik was totaal afgemat met een hoofd als ’n boei en zweet op m’n rug. Man en zoon fietsen me er met gemak uit, ik deed het pas voor de 2e keer ooit. Ik moet nog even oefenen, doorzetten, volhouden tot het makkelijker wordt. Ik verwachtte thuis een heerlijk gewassen meisje, inmiddels chillend op de bank. Televisie kijkend met haar grote broer.

“Gebruik een afkoelperiode voordat je het probleem gaat oplossen.”

Neda Djavdan-Badcoubei, Positive Discipline Nederland

Ik vond een smoezelig meisje, met zwarte vegen op haar gezicht, klitten in haar haar en zwarte randen onder haar nagels van het buiten spelen. Ze stond onhandig in de keuken, tablet aan de lader, ze probeerde net het zoveelste TikTok filmpje van die avond te maken. Op mijn vraag hoe het kwam dat ze nog zo vies was, kreeg ik als antwoord dat ze liever morgenochtend ging douchen…

Ik merkte aan mezelf dat ik geïrriteerd was. Het was eigenlijk al tijd om naar bed te gaan. Ik was teleurgesteld, ze had zo’n goed plan. Nu had ze na de typeles alleen maar op haar tablet gezeten. Ik hield mijn frustratie in, zei veelbetekenend niets, en ging maar even terug naar buiten om af te koelen. Letterlijk en figuurlijk nu dus. Zij vertrok stampend naar boven en ging alsnog douchen.

Eenmaal afgekoeld en gedoucht vroeg ik of ik haar moest helpen met haar haren borstelen. Ze kwam bij me zitten. Ik vroeg haar of ze echt de hele avond op haar tablet had gezeten. Nee, zei ze, ik heb ook getekend en… Wat heb je dan getekend? Ze ging fanatiek op zoek naar ’n krabbel op haar kladblok van tijdens de thuisscholing. Ze was zichtbaar opgelucht dat ze iets vond wat op een tekening leek. Ik zag aan haar snuitje dat ze loog…

“Begrip tonen betekent niet dat je het met iets eens bent.”

Uit het boek ‘Opvoeden met Positive Discipline’, door Positive Discipline Nederland

Ik heb moeite met liegen, dat vind ik nog vervelender dan stout of opstandig doen. Ik wil graag dat we elkaar kunnen vertrouwen. Dat mijn kinderen mij vertrouwen, maar ook dat ik hén kan vertrouwen. Ik wil hen verantwoordelijkheid leren, ik wil hen leren dat ze er nooit alleen voor staan als er problemen zijn. Ze kunnen altijd bij me terecht, wat er ook mis is gegaan. Een van de voorwaarden daarbij is dat ze zich bemoedigd voelen in hun handelen. Dat ze niet gaan handelen vanuit het vooruitzicht op straf of beloning.

Ik ademde diep in en was me ervan bewust dat ik nu niet ‘in het rood’ moest schieten. Dat lukte, doordat ik eerder al buiten was gaan afkoelen. Ik vertelde haar dat ik zag dat ze loog. Ze lachte erom en probeerde haar verhaal nog vol te houden. Ik zei haar dat ik van haar hou en dat ik heel goed begrijp dat zo’n nieuwe tablet, die je net voor je 9e verjaardag hebt gekregen en waarmee je eindelijk dingen kunt, die je voorheen niet kon maar die al je vriendinnen al tijden konden, erg verleidelijk is. Dat het soms gewoon kan gebeuren dat je de tijd vergeet, dat je weet dat je iets moet doen, maar dat je het maar uit blijft stellen tot het eigenlijk te laat is. Dat dat helemaal niet erg is, dat je daar van leert én dat je dat best toe mag geven. Dat we dan volgende keer eventueel samen op een andere manier af kunnen spreken hoe ze haar avond vult. Dat ik haar kan helpen haar verantwoordelijkheid te nemen. Dat ze daar niet over hoeft te liegen, dat ze foutjes mág maken en dat we daar allemaal van leren.

“Probeer een knuffel…”

Jane Nelsen – Positive Discipline

Ze keek me lachend aan. Was zichtbaar opgelucht. Ik gaf haar een dikke knuffel en borstelde haar haar. Ze vroeg of ik haar nog een slaapmeditatie-verhaal wilde voorlezen en ik vond het eigenlijk te laat, maar ik wist dat zij dat nu nog even nodig had. Even haar hoofd leeg maken, even laten bezinken wat ze net had geleerd en even blij zijn met het feit dat foutjes maken mag…


Bemoediging in plaats van problemen oplossen

Soms vallen er dingen op hun plek en wordt bevestigd dat je de juiste keuzes hebt gemaakt. Voor mij als professioneel wik-en-weger is dat extra fijn. Zo blijkt mijn keuze om me te gaan verdiepen in Positive Discipline, juist in deze tijd, absoluut een rake klap te zijn. Voor mij persoonlijk binnen mijn gezin sowieso, maar ik geloof er ook in als ondernemer.

Deze week stond een opiniestuk in het Brabants Dagblad van Marcel van Herpen. Ik deel zijn visie over veerkracht en de eeuwig aanwezige onzekerheden in het leven. De titel van zijn artikel zou wat mij betreft echter meer over bemoediging mogen gaan.Een aantal van zijn uitspraken sprongen er voor mij uit.

“We kunnen nu de lessen die we mogen leren in deze tijd gebruiken voor een mooier vervolg.”

Juist! Laten we óók kijken naar de mooie dingen die nu gebeuren. Geniet van de extra tijd die je krijgt met je gezin thuis, leer over jezelf en hoe je omgaat met de huidige maatregelen. Zie je alleen kansen of ook Bezint, eer ge weer begint…

“Als er zich situaties voordoen die lastig of zelfs traumatiserend zijn, dan komt het aan op je veerkracht; het vermogen om door te gaan als het tegen zit.”

Eens! Deze crisis is één grote les omdenken. Hoe kunnen we verbinding voelen, zonder elkaar daadwerkelijk even te mogen knuffelen. Hoe laat je je kind tóch een jarig gevoel ervaren. Hoe kun je contact hebben met je ouders en ook de veiligheid waarborgen? Kun je genieten van wat nog wél kan in plaats van voornamelijk zien wat er niet meer kan? Hoe kun je samen rouwen, zonder met elkaar te zijn…

“Als we een verantwoordelijke en veerkrachtige volgende generatie willen ontwikkelen, zullen we het potentieel van hen ten volle tot bloei moeten laten komen. Voor de grote vragen die zich aandienen hebben we zelf- en wereldbewuste mensen nodig. Die zijn vitaal, nieuwsgierig en bereid om een bijdrage te leveren aan een mooiere wereld. Dat kan alleen als ze ook iets wezenlijks mogen bijdragen en daarvoor gewaardeerd worden. Meedenken, meepraten, mee ontwikkelen, mee uitvoeren.”

Mijn scriptie voor mijn opleiding tot talentbegeleider ging niet voor niets over autonomie en het vergroten van de leerhonger van een kind. Dít is wat ik interessant vind. Dit is waar het huidige, reguliere onderwijssysteem nog wel eens wat tips bij kan gebruiken. En het kind waarin ik me heb gespecialiseerd, het meer- of hoogbegaafde kind, heeft hier over het algemeen nog sterker behoefte aan. Luister naar het kind, wat is het doel van zijn gedrag? Ervaar wat je kunt bereiken wanneer je een kind laat blijken dat het gehoord wordt. En dan de laatste, en meest heldere en belangrijke opmerking in mijn ogen. De topper voor op een tegeltje:

“We zijn niet in staat om de problemen van kinderen over te nemen en op te lossen, maar wel in staat om hen te bemoedigen.”

En dat is nou Positive Discipline… Dát is dus waar ik in geloof. Een bemoedigende opvoeding, vriendelijk én vastberaden. Een opvoeding die straffen of belonen uit de weg gaat en een kind in zijn/haar eigen kracht zet. En ja, dit kan ook in het onderwijssysteem ingebakken worden. Ik sta te popelen om met zijn allen van bemoediging dé nieuwe rage te maken. En dan niet zo’n rage die 2 maanden leuk is zoals de Flippo’s van toen, maar een rage die blijft, zoals fietsen en stoepkrijt. Ik duim ervoor dat heel veel leerkrachten en ouders met mij inzien hoe belangrijk bemoediging in deze tijd is…